Sreeman Narayaneeyam - Dasakam 52

Sreeman  Narayaneeyam - Dasakam 52

ദശകം 052 

http://ramayanam.guruvayoor.com/Sree%20Narayaneeyam/052%20Narayaneeyam.mp3
4  m 10 s

Narayaneeyam 52

52.1

Dashakam 52

52.1

अन्यावतारनिकरेष्वनिरीक्षितं ते

भूमातिरेकमभिवीक्ष्य तदाघमोक्षे

ब्रह्मा परीक्षितुमना: स परोक्षभावं

निन्येऽथ वत्सकगणान् प्रवितत्य मायाम् (52.1)

 

anyavatāranikareṣvanirīkṣitaṁ te

bhūmātirekamabhīkṣya tadāghamokṣe

brahmā parīkṣitumanā: sa parokṣabhāvaṁ

ninye'tha vatsakagaṇān pravitatya māyām

 

അന്യാവതാരനികരേഷ്വനിരീക്ഷിതം തേ

ഭൂമാതിരേകമഭിവീക്ഷ്യ തദാഘമോക്ഷേ ।

ബ്രഹ്മാ പരീക്ഷിതുമനാ: സ പരോക്ഷഭാവം

നിന്യേfത വത്സകഗണാന്‍ പ്രവിതത്യ മായാം ॥1॥

 

അഘാസുരമോക്ഷവാർത്തയറിഞ്ഞു വിരിഞ്ചനങ്ങേ

പ്രഭാവമത്യാശ്ചര്യ, മദൃഷ്ടമന്യാവതാരങ്ങളിലെന്നു കണ്ടൂ.

എന്നാലതൊന്നുകൂടി പരീക്ഷിക്കുവാനായ് പെട്ടെന്നു

പശുക്കുട്ടികളെയപഹരിച്ചു മറയത്തൊളിപ്പിച്ചു മായയാ.

 

Seeing Aghasura's liberation, so majestic, unparalleled,

Unique Thy prowess, in this incarnation, Brahma observed.

In awe, he conjured to test You with his Maya might,

Veiling herds of calves and hiding them from sight.

 

Lord Brahma, upon learning of Aghasura’s liberation, discerned the unparalleled majesty and divine prowess manifest in this incarnation of Yours, so distinct and wondrous when compared to Your other avatāras. Struck by this extraordinary display, he resolved to test the extent of Your divinity. Employing his powers of māyā, he caused the herds of calves to vanish from sight.

 

52.2

वत्सानवीक्ष्य विवशे पशुपोत्करे ता-

नानेतुकाम इव धातृमतानुवर्ती

त्वं सामिभुक्तकबलो गतवांस्तदानीं

भुक्तांस्तिरोऽधित सरोजभव: कुमारान् (52.2)

 

vatsānavīkṣya vivashe paśupotkare tā-

nānetukāma iva dhātṛmatānuvartī

tvaṁ sāmibhuktakabalo gatavāṁstadānīṁ

bhuktāṁstiro'dhita sarojabhava: kumārān

 

വത്സാനവീക്ഷ്യ വിവശേ പശുപോത്കരേ താൻ

ആനേതുകാമ ഇവ ധാതൃമതാനുവർത്തീ ।

ത്വം സാമിഭുക്തകബലോ ഗതവാംസ്തദാനീം

ഭുക്താംസ്തിരോfധിത സരോജഭവ: കുമാരാന്‍ ॥2॥

 

വനഭോജനത്തിൽ മുഴുകിയ ഗോപബാലന്മാരെല്ലാം

പെട്ടെന്നു പൈക്കുട്ടികളെ കാണാതെയമ്പരന്നൂ

അപ്പോളങ്ങു കയ്യിൽ ചോറുരുളയുമായി പുറപ്പെട്ടൂ

കിടാങ്ങളെ കൊണ്ടുവരാനെന്നപോലെ, ബ്രഹ്മ

പരീക്ഷയ്ക്കു ചിതമായ മട്ടിൽ; പെട്ടെന്നു വിധാതാ

മറച്ചൊളിപ്പിച്ചുവച്ചൂ ഉണ്ടിരിക്കും ഗോപബാലരേയും

 

The Gopa boys, mid-meal, in awe, looked around,

The grazing calves disappeared from the ground.

With half-eaten riceball in hand, You moved,

To retrieve the missing herd, it seemed.

But You were letting Brahma continue his divine test,

Then Brahma hid Your friends, too, from Your sight.

 

The Gopa boys were engrossed in their picnic lunch when they suddenly realized that the calves were missing. As they stood in shock and bewilderment, You, with a half-eaten morsel of rice in Your hand, set forth, seemingly intent on retrieving the herd. In that moment, as You moved away to facilitate Brahma's continuation of his divine test, Brahma, in turn, made the Gopa boys disappear while having their meal.

 

   

52.3

वत्सायितस्तदनु गोपगणायितस्त्वं

शिक्यादिभाण्डमुरलीगवलादिरूप:

प्राग्वद्विहृत्य विपिनेषु चिराय सायं

त्वं माययाऽथ बहुधा व्रजमाययाथ (52.3)

 

vatsāyitastadanu gopagaṇāyitastvaṁ

śikyādibhāṇḍamurālīgavalādirūpa: 

prāgvadvihṛtya vipineṣu cirāya sāyaṁ

tvaṁ māyayā'tha bahudhā vrajamāyayātha

 

വത്സായിതസ്തദനു ഗോപഗണായിതസ്ത്വം

ശിക്യാദിഭാണ്ഡമുരലീഗവലാദിരൂപ: ।

പ്രാഗ്വദ് വിഹൃത്യ വിപിനേഷു ചിരായ സായം

ത്വം മായയാf ഥ ബഹുധാ വ്രജമായായാഥ ॥3॥

 

ഭഗവൻ! സ്വയമങ്ങ് പൈക്കിടാങ്ങളായും ഗോപബാലരായും

വെവ്വേറെ അവതാരം ചെയ്തു, ഉറി, ഓടക്കുഴൽ, കൊമ്പ്  

എന്നിവകളെല്ലാമായും വന്നു വനപ്രദേശേ കളിച്ചുല്ലസിച്ചു

മടങ്ങിയെത്തീ, മായയാ ഗോകുലത്തിൽ, സായന്തനത്തിൽ    

 

O Lord, by Your Māyā power so divine, You assumed,

The forms of each calf in the herd disappeared.

And You, as every Gopa boy with vessels, flutes, and slings,

Played in the woods, returning home to Gokula in the evening.

 

O Lord! Then, by the power of Your divine Māyā, You assumed the manifold forms of the calves and cows in the herd, as well as those of the Gopa boys, complete with their characteristic accessories—slings, vessels, flutes, horns, and the like. Thus, assuming their varied forms and identities, You wandered freely through the forests, and at dusk, returned joyfully to the respective homes in Gokula.

 

52.4

त्वामेव शिक्यगवलादिमयं दधानो

भूयस्त्वमेव पशुवत्सकबालरूप:

गोरूपिणीभिरपि गोपवधूमयीभि-

रासादितोऽसि जननीभिरतिप्रहर्षात् (52.4)

 

tvāmeva śikyagavalādimayaṁ dadhāno

bhūyastvameva paśuvatsakabālarūpa: 

gorūpiṇībhirapi gopavadhūmayībhir

āsādito'si jananībhiratipraharṣāt॥४॥

 

ത്വാമേവ ശിക്യഗവലാദിമയം ദധാനോ

ഭൂയസ്ത്വമേവ പശുവത്സകബാലരൂപ: ।

ഗോരൂപിണീഭിരപി ഗോപവധൂമയീഭിർ

ആസാദിതോfസി ജനനീഭിരതിപ്രഹര്‍ഷാത് ॥4॥

 

പിന്നെ ഭവാൻ തന്നെയാം ഉറിയും കൊമ്പുമോടക്കുഴലും

ധരിച്ചങ്ങുതന്നെയാം ഗോപബാലർ കിടാങ്ങളേയും കൂട്ടി

ഗൃഹത്തിലെത്തവേ ഗോക്കളാമമ്മമാരും ഗോപസ്ത്രീകളും

ലാളിച്ചു മക്കളെയേവരേയും പൂർവ്വാധികം ഹർഷമോടെ

 

 

You were in the form of the horns, flutes, and slings, carried,

You were the Gopa boys, and the calves they tended.

You, were welcomed in those forms with greater affection,

By the Mothers of the boys and calves, in Thy manifestation.

 

You had become the horns, flutes, and slings the Gopa boys carried, and You were indeed in the form of those boys, and the calves they tended.  You, manifested in these varied forms, were welcomed by the mothers with greater joy and love than before.

 

52.5

जीवं हि कञ्चिदभिमानवशात्स्वकीयं

मत्वा तनूज इति रागभरं वहन्त्य:

आत्मानमेव तु भवन्तमवाप्य सूनुं

प्रीतिं ययुर्न कियतीं वनिताश्च गाव: (52.5)

 

jīvaṁ hi kañcidabhimānavaśātsvakīyaṁ

matvā tanūja iti rāgabharaṁ vahantya: 

ātmānameva tu bhavantamavāpya sūnuṁ

prītiṁ yayurna kiyatīṁ vanitāśca gāva: 

 

ജീവം ഹി കഞ്ചിദഭിമാനവശാത്സ്വകീയം

മത്വാ തനൂജ ഇതി രാഗഭരം വഹന്ത്യ: ।

ആത്മാനമേവ തു ഭവന്തമവാപ്യ സൂനും

പ്രീതിം യയുർന കിയതീം വനിതാശ്ച ഗാവ: ॥5॥

 

ഏതോ ജീവനെ കർമ്മബന്ധാഭിമാനം മൂലം സ്വപുത്രനായ്

സ്വന്തമെന്നോർത്തു ഗോക്കളാമമ്മമാരും ഗോപമാതാക്കളും

അവരെ സ്നേഹിക്കുന്നൂ ഗാഢഗാഢമപ്പോൾ ആത്മസ്വരൂപി

സ്വയം പുത്രരാവുന്നതിൻ ആനന്ദമെങ്ങിനെയെന്തു ചൊല്ലാൻ!

 

The Gopa women and cows get great joy,

From their offspring, by the notions 'mine' and 'I'.

But when You, Lord, come to them as their child,

What bliss, wouldn’t they feel; it's You they behold.

 

The Gopa women and the cows, deeply bound by the instincts of affection arising from notions of ‘I’-ness and ‘mine’-ness, derive immense joy from their offspring. But when You, the Supreme Being, came to them as their child, what boundless joy and divine ecstasy must have filled their hearts in beholding You as their very own?

 

 

52.6

एवं प्रतिक्षणविजृम्भितहर्षभार-

निश्शेषगोपगणलालितभूरिमूर्तिम्

त्वामग्रजोऽपि बुबुधे किल वत्सरान्ते

ब्रह्मात्मनोरपि महान् युवयोर्विशेष: (52.6)

 

evaṁ pratikṣaṇavijṛmbhitaharṣabhāra-

niśśeṣagopagaṇalālitabhūrimūrtim

tvāmagrajo'pi bubudhe kila vatsarānte

brahmātmanorapi mahān yuvayorviśeṣa: 

 

ഏവം പ്രതിക്ഷണവിജൃംഭിതഹര്‍ഷഭാര-

നിശ്ശേഷഗോപഗണലാലിതഭൂരിമൂർത്തിം ।

ത്വാമഗ്രജോfപി ബുബുധേ കില വത്സരാന്തേ

ബ്രഹ്മാത്മനോരപി മഹാന്‍ യുവയോര്‍വിശേഷ: ॥6॥

 

ഇങ്ങിനെയനുനിമിഷം വർദ്ധിച്ചുവരുന്നതാം ഹർഷം

അനുഭവിച്ചു ഗോപന്മാർ എല്ലാവരും സ്നേഹിച്ചു ലാളിച്ചു

വിവിധാകാരദേഹങ്ങളിൽ നിലകൊള്ളുമങ്ങയെ!

വർഷമൊന്നു കഴിഞ്ഞിട്ടേ ജ്യേഷ്ഠൻ ബലരാമൻ പോലും

ഇക്കാര്യമറിഞ്ഞതുള്ളൂ; ബ്രഹ്മസ്വരൂപികളാണനിയനും

ചേട്ടനുമെങ്കിലും അന്തരമുണ്ട് നിങ്ങൾ തമ്മിൽ നൂനം

 

 

Day by day, their affection for You increased,

You in the form of the boys and calves they served.

Your role in the play of Maya, Your brother was unaware,

It took a year for him to get the picture clear.

Although you both are essentially the Brahman,

You are special! There is a profound distinction.

 

Thus, day by day, the love and devotion of the Gopas toward You—manifested in the forms of the boys and calves, grew ever deeper, and they continued to serve You with increasing affection. Even Your elder brother, Balarama, was initially unaware that it was You who had assumed these manifold forms surrounding them. It was only after a full year had passed that he came to recognize the truth. Though both You and Balarama are embodiments of the Supreme Brahman, there remains a profound distinction: You are indeed different and very special.

 

52.7

वर्षावधौ नवपुरातनवत्सपालान्

दृष्ट्वा विवेकमसृणे द्रुहिणे विमूढे

प्रादीदृश: प्रतिनवान् मकुटाङ्गदादि

भूषांश्चतुर्भुजयुज: सजलाम्बुदाभान् (52.7)

 

varṣāvadhaunavapurātanavatsapālān

dṛṣṭvā vivekam asṛṇe druhiṇe vimūḍhe

prādīdṛśaḥ pratinavān makutāṅgadādi

bhūṣāṁścaturbhujayujaḥ sajalāmbudābhān

 

വർഷാവധൌ നവപുരാതനവത്സപാലാന്‍

ദൃഷ്ട്വാ വിവേകമസൃണേ ദ്രുഹിണേ വിമൂഢേ ।

പ്രാദീദൃശ: പ്രതിനവാന്‍ മകുടാങ്ഗദാദി

ഭൂഷാംശ്ചതുർഭുജയുജ: സജലാംബുദാഭാൻ ॥7॥

 

വർഷമൊന്നുകഴിഞ്ഞു ബ്രഹ്മാവമ്പരപ്പോടെ കണ്ടൂ

താനൊളിപ്പിച്ചതാം ബാലകരും പൈക്കിടാങ്ങളും

വൃന്ദാവനത്തിലുമുള്ളതായി; അപ്പോൾ ഭവാൻ

വിരിഞ്ചനു കാട്ടിക്കൊടുത്തൂ പുതു ഗോക്കളേയും

ഗോപാലബാലരേയും കാർമേഘശോഭയോടെ

നാലുതൃക്കൈകളും, തോൾവളകളും കിരീടവുമായീ

 

A year had passed, and Brahma remained confused,

The group of boys and calves he had concealed,

No distinction with the new ones, same, they looked.

You made Brahma see each of them, fully decked,

Like You, complete with four arms and ornaments,

shining with the deep blue hue of rain-laden clouds.

 

A full year passed, during which Lord Brahma remained bewildered, unable to distinguish between the original group of cowherd boys and calves he had concealed, and the identical group manifested through Your divine māyā. Then, to dispel his delusion, You revealed to him that each of the newly manifested forms was none other than Yourself—each radiant figure bearing four arms, adorned with celestial ornaments, diadems, and armlets, and shining with the deep, lustrous hue of rain-laden clouds.

 

52.8  

प्रत्येकमेव कमलापरिलालिताङ्गान्

भोगीन्द्रभोगशयनान् नयनाभिरामान्

लीलानिमीलितदृश: सनकादियोगि-

व्यासेवितान् कमलभूर्भवतो ददर्श (52.8)

 

pratyekameva kamalāparilālitāṅgān

bhogīndrabhogaśayanān nayanābhirāmān

līlānīmīlitadṛśaḥ sanakādiyogi-

vyāsevitān kamalabhūrbhavato dadarśa

 

പ്രത്യേകമേവ കമലാപരിലാലിതാങ്ഗാന്‍

ഭോഗീന്ദ്രഭോഗശയനാന്‍ നയനാഭിരാമാൻ  ।

ലീലാനിമീലിതദൃശ: സനകാദിയോഗി-

വ്യാസേവിതാൻ കമലഭൂർഭവതോ ദദര്‍ശ ॥8॥

 

ഒന്നൊഴിയാതെയവരെല്ലാവരും സർവ്വാംഗസുന്ദരന്മാരായും

ലക്ഷ്മീദേവിയാൽ പരിസേവിതന്മാരായും മിഴി പാതിയടഞ്ഞ്  

അനന്തശയ്യയിൽ കിടക്കുന്നവരായും സനകാദിമുനികളാൽ

സേവിതന്മാരായും, ബ്രഹ്മാവ് കണ്ടൂ, ഭവദാകാരത്തിലായി

 

The lotus-born Brahma beheld You in each of those beings,

As the enchanting Lord, caressed by Kamala, Your spouse.

You recline upon the serpent-bed, with eyes playfully closed,

And the sages, Sanaka and others, serve You, devoted.

 

The lotus-born Brahma beheld each of those divine manifestations as Yourself, supremely enchanting, limbs caressed by Goddess Kamala, reclining upon the hoods of Adishesha with eyes playfully closed, as Sanaka and the other sages stood in devoted service.

 

 

52.9

नारायणाकृतिमसंख्यतमां निरीक्ष्य

सर्वत्र सेवकमपि स्वमवेक्ष्य धाता

मायानिमग्नहृदयो विमुमोह याव-

देको बभूविथ तदा कबलार्धपाणि: (52.9)

 

nārāyaṇākṛtimasaṁkhyatamāṁ nirīkṣya

sarvatra sevakamapi svamavekṣya dhātā

māyānimagnahṛdayo vimumoha yāvad

eko babhūvitha tadā kabalārdhapāṇi: 

 

നാരായണാകൃതിമസംഖ്യതമാം നിരീക്ഷ്യ

സർവത്ര സേവകമപി സ്വമവേക്ഷ്യ ധാതാ ।

മായാനിമഗ്നഹൃദയോ വിമുമോഹ യാവദ്

ഏകോ ബഭൂവിത തദാ കബലാർധപാണി: ॥9॥

 

അസംഖ്യമാം നാരായണരൂപീകളേയും

അവരിലോരോന്നിരികിലായ് നിൽക്കുന്ന

തന്നെയും കണ്ടു മായാനിമഗ്നനായ്

ബ്രഹ്മാവുനിൽക്കേ ക്ഷണത്തിലവിടുന്നു

മായക്കാഴ്ചയെ നീക്കി കയ്യിൽ ചോറുരുളയുമായി

പശുക്കിടാങ്ങളെത്തിരഞ്ഞു നീങ്ങും  

ഗോപാലബാലകനായ് പ്രത്യക്ഷമായീ.

 

Brahma beheld Narayana's forms, endless, in awe,

In each he stood, immersed in Maya, serving Thee.

Then You revealed Yourself, singular form divine,

The Gopa boy, with the rice ball in hand, half-eaten.

 

Brahma beheld countless manifestations of Narayana, with himself standing beside each one, devotedly serving them, wholly immersed in the delusion of Māyā. As he stood bewildered by this spectacle, You, dispelled the veil of Māyā and revealed Yourself as the singular form, holding the half-eaten ball of rice in Your hand.

 

  

52.10

नश्यन्मदे तदनु विश्वपतिं मुहुस्त्वां

नत्वा च नूतवति धातरि धाम याते

पोतै: समं प्रमुदितै: प्रविशन् निकेतं

वातालयाधिप विभो परिपाहि रोगात् (52.10)

 

naśyanmade tadanu viśvapatiṁ muhustvāṁ

natvā ca nūtavati dhātari dhāma yāte

potai: samaṁ pramuditai: praviśan nikaṁtam

vātālayādhipa vibho paripāhi rogāt

 

നശ്യന്മദേ തദനു വിശ്വപതിം മുഹുസ്ത്വാം

നത്വാ ച നൂതവതി ധാതരി ധാമ യാതേ ।

പോതൈ: സമം പ്രമുദിതൈ: പ്രവിശൻ നികേതം

വാതാലയാധിപ വിഭോ പരിപാഹി രോഗാത് ॥10॥

 

മായാവിമോഹത്തിൽ നിന്നു പുറത്തുവന്നു

വിരിഞ്ചൻ മദംനശിച്ചവനായ് ഭവാനെ സ്തുതിച്ചു

നമസ്കരിച്ചൂ വീണ്ടും വീണ്ടും പിന്നെ സ്വധാമത്തിലേക്ക്

മടങ്ങിയപ്പോൾ ഭവാനും മടങ്ങീ സ്വഗൃഹത്തിലേക്ക്

സന്തുഷ്ടനായ് ഗോപബാലകന്മാരുമായി. ഏവം

ബ്രഹ്മാവിൻ മദം തീർത്തനുഗ്രഹിച്ച ഗുരുവായൂരപ്പാ

രക്ഷിക്കയെന്നെയും വിഭോ! രോഗവിമുക്തനാക്കി!

 

 

Freed from Māyā’s grip, Brahma’s pride humbled,

He prostrated before You, and Your glory, he praised.

He went to his abode, and happily, You reached home.

O Lord, dweller of Guruvayoor, relieve me from my pains.

 

As Brahma was released from the delusion of Māyā and his pride was humbled, he fell at Your feet in repeated prostration, O Lord of the Universe. With reverence, he extolled Your glory and returned to his celestial abode. Thereafter, You, along with the Gopa boys, joyfully made Your way home. O Lord, Indweller of Guruvayoor, please deliver me from my afflictions.