Sreeman Narayaneeyam - Dasakam 54
ദശകം 054
http://ramayanam.guruvayoor.com/Sree%20Narayaneeyam/054%20Narayaneeyam.mp3
4 m 10 s
Narayaneeyam 54
54.1
त्वत्सेवोत्कस्सौभरिर्नाम पूर्वं
कालिन्द्यन्तर्द्वादशाब्दम् तपस्यन् ।
मीनव्राते स्नेहवान् भोगलोले
तार्क्ष्यं साक्षादैक्षताग्रे कदाचित् ॥१॥
tvatsēvōtkassaubharirnāma pūrvaṁ
kālindyantardvādaśābdam
tapasyan |
mīnavrātē snēhavān bhōgalōlē
tārkṣyaṁ sākṣādaikṣatāgrē kadācit ||1||
ത്വത്സേവോത്കസ്സൗഭരിർനാമ
പൂർവം
കാലിന്ദ്യന്തര്‍ദ്വാദശാബ്ദം
തപസ്യന്‍ ।
മീനവ്രാതേ
സ്നേഹവാൻ ഭോഗലോലേ
താര്‍ക്ഷ്യം
സാക്ഷാദൈക്ഷതാഗ്രേ കദാചിത് ॥1॥
ഭഗവൻ, അങ്ങേ സേവാനിരതനാം
മഹർഷി സൌരഭി
പന്ത്രണ്ടു കൊല്ലം
യമുനാനദിക്കുള്ളിൽ തപം ചെയ്തു സസുഖം
വാഴും മത്സ്യങ്ങളെ
സ്നേഹിച്ചു കഴിയവേയൊരിക്കൽ, കണ്ടൂ
മുമ്പിൽ പ്രത്യക്ഷനായ
ഭഗവദ് വാഹകൻ ഗരുഡനെ.
54.2
त्वद्वाहं तं सक्षुधं तृक्षसूनुं
मीनं कञ्चिज्जक्षतं लक्षयन् स: ।
तप्तश्चित्ते शप्तवानत्र चेत्त्वं
जन्तून् भोक्ता जीवितं चापि मोक्ता ॥२॥
tvadvāhaṁ taṁ sakṣudhaṁ tṛkṣasūnuṁ
mīnaṁ kañcijjakaṣataṁ lakṣayan saḥ |
taptacittē śaptavānatra cēttvaṁ
jantūn bhōktā jīvitaṁ cāpi mōktā ||2||
ത്വദ്വാഹം തം
സക്ഷുധം തൃക്ഷസൂനും
മീനം കം ചിജ്ജക്ഷതം
ലക്ഷയന്‍ സഃ ।
തപ്തശ്ചിത്തേ
ശപ്തവാനത്ര ചേത്ത്വം
ജന്തൂൻ ഭോക്താ
ജീവിതം ചാപി മോക്താ ॥2॥
അങ്ങേ വാഹനമാം
ഗരുഡൻ വിശന്നു വലഞ്ഞൊരു
മീൻ കൊത്തിത്തിന്നും
കാഴ്ച കണ്ടു സൌരഭി മനസ്സിൽ
താപമോടെ ശപിച്ചൂ
പക്ഷിരാജനെ “നീയിനിയിവിടുത്തെ
ജന്തുക്കളെ തിന്നാൽ
നിനക്കുണ്ടാം മരണം സുനിശ്ചയം”
54.3
तस्मिन् काले कालिय: क्ष्वेलदर्पात्
सर्पाराते: कल्पितं भागमश्नन् ।
तेन क्रोधात्त्वत्पदाम्भोजभाजा
पक्षक्षिप्तस्तद्दुरापं पयोऽगात् ॥३॥
tasmin
kālē kāliyaḥ kṣvēladarpāt
sarpārātēḥ
kalpitaṁ bhāgamaśnan |
tēna krōdhāttvatpadāmbhōjabhājā
pakṣakṣiptastaddurāpaṁ payō'gāt ||3||
തസ്മിൻ കാലേ
കാലിയ: ക്ഷ്വേലദർപാത്
സർപാരാതേ:
കല്പിതം ഭാഗമശ്നൻ ।
തേന
ക്രോധാത്ത്വത്പദാംഭോജഭാജാ
പക്ഷക്ഷിപ്തസ്തദ്ദുരാപം
പയോഽഗാത് ॥3॥
അക്കാലമൊരു സർപ്പം,
കാളിയൻ സ്വന്തം
വിഷവീര്യത്താൽ
മദിച്ചു ഗരുഡന്നു കല്പിച്ചതാം
ബലി സ്വയം തിന്നു
പക്ഷിതൻ ഇടതുചിറകിന്നടി
വാങ്ങിയെത്തീ കാളിന്ദിയിൽ
പ്രാണരക്ഷക്കായ്
ശാപാൽ ഗരുഡനെത്താൻ
കഴിയാ ജലത്തിൽ
54.4
घोरे तस्मिन् सूरजानीरवासे
तीरे वृक्षा विक्षता: क्ष्वेलवेगात् ।
पक्षिव्राता: पेतुरभ्रे पतन्त:
कारुण्यार्द्रं त्वन्मनस्तेन जातम् ॥४॥
ghōrē tasmin sūrajānīravāsē
tīrē vṛkṣā
vikṣatāḥ kṣvēlavēgāt |
pakṣivrātāḥ pēturabhrē patantaḥ
kāruṇyārdrāṁ
tvanmanastēna jātam ||4||
ഘോരേ തസ്മിൻ
സൂരജാനീരവാസേ
തീരേ വൃക്ഷാ
വിക്ഷതാ: ക്ഷ്വേലവേഗാത് ।
പക്ഷിവ്രാതാ:
പേതുരഭ്രേ പതന്ത:
കാരുണ്യാർദ്രം
ത്വന്മനസ്തേന ജാതം ॥4॥
ഘോരനാം കാളിയനാ
നദിയിലാവാസം
തുടങ്ങവേ വിഷലിപ്തമായീ
ജലം; കരിഞ്ഞൂ
തീരവൃക്ഷങ്ങൾ;
ചത്തു വീണൂ പറവകൾ.
അങ്ങേമനമപ്പോൾ
കരുണാർദ്രമായീ ജവം
54.5
काले तस्मिन्नेकदा सीरपाणिं
मुक्त्वा याते यामुनं काननान्तम् ।
त्वय्युद्दामग्रीष्मभीष्मोष्मतप्ता
गोगोपाला व्यापिबन् क्ष्वेलतोयम् ॥५॥
kālē tasminnēkadā sīrapāṇiṁ
muktva
yātē yāmunam kānanāntam |
tvayyuddāmagrīṣmabhīṣmōṣmataptā
gōgōpalā vyāpiban kṣvēlatōyam ||5||
കാലേ
തസ്മിൻനെകദാ സീരപാണിം
മുക്ത്വാ യാതെ
യാമുനം കാനനാന്തം ।
ത്വയ്യുദ്ദാമഗ്രീഷ്മഭീഷ്മോഷ്മതപ്താ
ഗോഗോപാലാ
വ്യാപിബന്‍ ക്ഷ്വേലതോയം ॥5॥
ഒരുദിനമവിടുന്നു
ബലരാമൻ കൂടെയില്ലാത്തനേരം
മാട് മേയ്ക്കാൻ
യമുനാതീരത്തുൾക്കാട്ടിൽ പോകവേ
ഉഷ്ണത്താൽ ദാഹിച്ചു
വലഞ്ഞ പശുക്കളും പശുപാലരും
യമുനാനദിയിലിറങ്ങിയാ
വിഷജലം കോരിക്കുടിച്ചൂ
54.6
नश्यज्जीवान् विच्युतान् क्ष्मातले तान्
विश्वान् पश्यन्नच्युत त्वं दयार्द्र: ।
प्राप्योपान्तं जीवयामासिथ द्राक्
पीयूषाम्भोवर्षिभि: श्रीकटक्षै: ॥६॥
nashyajjīvān viccyutān kṣmātalē tān
viśvān paśyannachyuta tvaṁ dayārdrāḥ |
prāpyōpāntaṁ jīvayāmāsitha drāk
pīyūṣāmbhōvarṣibhiḥ śrīkaṭakṣaiḥ ||6||
നശ്യജ്ജീവാൻ
വിച്യുതാൻ ക്ഷ്മാതലേ താന്
വിശ്വാൻ
പശ്യന്നച്യുത ത്വം ദയാർദ്ര: ।
പ്രാപ്യോപാന്തം
ജീവയാമാസിഥ ദ്രാക്
പീയൂഷാംഭോവർഷിഭി:
ശ്രീകടക്ഷൈ: ॥6॥
ച്യുതിയൊട്ടുമേ
തീണ്ടാത്ത ഭഗവൻ, ജീവനറ്റു
നിലത്തുവീണവരെക്കണ്ടു
ദയാർദ്രനായങ്ങ്
അമൃതധാരവർഷിക്കുമവിടുത്തെ
കടക്കൺ
നോട്ടം കൊണ്ടവരെ
ജീവിപ്പിച്ചൂ ക്ഷണത്തിൽ.
54.7
किं किं जातो हर्षवर्षातिरेक:
सर्वाङ्गेष्वित्युत्थिता गोपसङ्घा: ।
दृष्ट्वाऽग्रे त्वां त्वत्कृतं तद्विदन्त-
स्त्वामालिङ्गन् दृष्टनानाप्रभावा: ॥७॥
kiṁ kiṁ jātō harṣavarṣātirēkaḥ
sarvāṅgēṣvityutthitā gōpasanghāḥ |
dr̥ṣṭvā'grē tvāṁ
tvatkṛtaṁ tadvidanta-
stvāmāliṅgan dr̥ṣṭanānāprabhāvāḥ
||7||
കിം കിം ജാതോ
ഹർഷവർഷാതിരേക:
സർവാങ്ഗേഷ്വിത്യുത്ഥിതാ
ഗോപസങ്ഘാ: ।
ദൃഷ്ട്വാഽഗ്രേ
ത്വാം ത്വത്കൃതം തദ്വിദന്ത-
സ്ത്വാമാലിങ്ഗൻ
ദൃഷ്ടനാനാപ്രഭാവാ: ॥7॥
എന്താണിങ്ങിനെയാനന്ദഹർഷം
ദേഹത്തിലാകേ
എന്നോർത്തെഴുന്നേറ്റ
ഗോപർ കണ്ടിട്ടുണ്ട് മുന്പും
ഭവദ് പ്രഭാവമതിനാൽ
അങ്ങാണിതിന്നു പുറകിൽ
എന്നറിഞ്ഞു ഗാഢം
പുൽകീ ഭവാനെയാഹ്ളാദപൂർവ്വം
54.8
गावश्चैवं लब्धजीवा: क्षणेन
स्फीतानन्दास्त्वां च दृष्ट्वा पुरस्तात् ।
द्रागावव्रु: सर्वतो हर्षबाष्पं
व्यामुञ्चन्त्यो मन्दमुद्यन्निनादा: ॥८॥
gāvaścaivaṁ labdhajīvāḥ kṣaṇēna
sfītānandāstvāṁ ca
dr̥ṣṭvā purastāt |
drāgāvavruḥ sarvatō harṣabāṣpaṁ
vyāmuñchantyō mandamudyanninādāḥ
||8||
ഗാവശ്ചൈവം
ലബ്ധജീവാ: ക്ഷണേന
സ്ഫീതാനന്ദാസ്ത്വാം
ച ദൃഷ്ട്വാ പുരസ്താത് ।
ദ്രാഗാവവ്രു:
സർവതോ ഹർഷബാഷ്പം
വ്യാമുഞ്ചന്ത്യോ
മന്ദമുദ്യന്നിനാദാ: ॥8॥
ഏവം ഗോക്കളും ജീവൻ
തിരിച്ചുകിട്ടിയുണർന്നു
വരവേ കണ്ടൂ മുന്നിൽ
ഭവാനെയത്യാനന്ദമോടെ
ആനന്ദാശ്രുപൊഴിച്ചു
മന്ദമായ് ശബ്ദിച്ചുകൊണ്ടു
വേഗം കാലികൾ അങ്ങേയ്ക്ക്
ചുറ്റും വളഞ്ഞു നിന്നു
54.9
रोमाञ्चोऽयं सर्वतो न: शरीरे
भूयस्यन्त: काचिदानन्दमूर्छा ।
आश्चर्योऽयं क्ष्वेलवेगो मुकुन्दे-
त्युक्तो गोपैर्नन्दितो वन्दितोऽभू: ॥९॥
rōmāñcō'yaṁ sarvatō naḥ śarīrē
bhūyasyantaḥ kācidānandamūrchā |
āścaryō'yaṁ kṣvēlavēgō mukundē-
tyuktō gōpairnanditō vanditō'bhūḥ
||9||
രോമാഞ്ചോഽയം
സർവതോ ന: ശരീരേ
ഭൂയസ്യന്ത:
കാചിദാനന്ദമൂർച്ഛാ ।
ആശ്ചര്യോഽയം
ക്ഷ്വേലവേഗോ മുകുന്ദേ-
ത്യുക്തോ
ഗോപൈർനന്ദിതോ വന്ദിതോഽഭൂ: ॥9॥
“ദേഹമെല്ലാടവും
രോമാഞ്ചത്താൽ മൂടുന്നുവല്ലോ
പെരുകുന്നൂ പറയാനാവാത്തോരാത്മഹർഷം!
അത്യദ്ഭുതം വിഷവീര്യം
പോയ്പ്പോയ കാര്യം”
ഏവം ഭവാനെല്ലാവരാലും
വന്ദിതനായി നിന്നൂ
54.10
एवं भक्तान् मुक्तजीवानपि त्वं
मुग्धापाङ्गैरस्तरोगांस्तनोषि ।
तादृग्भूतस्फीतकारुण्यभूमा
रोगात् पाया वायुगेहाधिवास ॥१०॥
ēvaṁ bhaktān muktajīvānapi tvaṁ
mugdhāpāṅgairastarōgāṁstanōṣi |
tādr̥gbhūtasfītakāruṇyabhūmā
rōgāt pāyā vāyugēhādhivāsa ||10||
ഏവം ഭക്താൻ
മുക്തജീവാനപി ത്വം
മുഗ്ധാപാങ്ഗൈരസ്തരോഗാംസ്തനോഷി
।
താദൃഗ്ഭൂതസ്ഫീതകാരുണ്യഭൂമാ
രോഗാത് പായാ
വായുഗേഹാധിവാസ ॥10॥
ഗുരുവായൂരപ്പാ!
ഭഗവൻ! അങ്ങേകിയല്ലോ
പ്രാണൻ പൊയ്പ്പോയവർക്ക്പോലും
പുതു
ജീവൻ; മോഹന കടാക്ഷത്താലങ്ങു
രോഗ
ബാധകളെല്ലാം നീക്കുന്നൂ;
വർദ്ധിതമാകും
കൃപയോടെയേവം നീക്കിയാലുമെൻ
രോഗവും
No comments:
Post a Comment